Zamknela znowu oczy i przez chwile sadzilam, ze jest zmeczona rozmowa. Nie powiedzial nic wiecej, a ja nie moglam pytac. No, nie moglam. Slyszalam, ze cos mowila, slyszalam oddalajace siej kroki. Jednak zrezygnowal! Chociaz prosilam! Chociaz wiedzial, jak mi na tym zalezy! W sobote rano z obojetna mina zakomunikowalam Marcinowi: - Chcialabym, zebys przyszedl do mnie jutro o piatej!